börülceningünlüü

Mavi’nin okulda bu hafta epey bi aktivite vardı. Çarşamba günü ‘40 Hour Famine’ vesilesiyle herkes okula ‘gold coin’ donation yaptı. Toplanan para ihtiyacı olan bir ülkeye gönderiliyor. Bu ‘famine’ yani kıtlık etkinlikleri her ülkede farklı bir şekilde yapılıyormuş. Amerika ve Kanada’da 30 saat, İngiltere’de 24 saat, Avustralya ve Yeni Zelanda taraflarında ise 40 saat süresince. Amaç ise dünyadaki açlık için hem farkındalık yaratmak hem de para toplamak için gönüllü oruç tutm ak. Bu sadece yemek yememek değil, senin için ne önemliyse ondan vazgeçmeni istiyorlar, teknoloji, mobilya ya da konuşmak… Diğer ülkelerdeki pratiğini bilemiyorum ama burada amaç genç kuşaklara üçüncü dünya ülkelerinde yemek ya da su bulamayan, evsiz yaşayan insanlarla empati kurmayı öğretmek. Misal Maviler okulda bir gün boyunca bilgisayar ve elektrik kullanmamış, başka sınıflar mobilya kullanmamış, yere oturmuşlar. Farklı farklı yollarla kıtlığın ne olduğunu az buçuk öğretmeye çalışıyorlar. http://www.40hourf...

Bu tarz başlıklı yazıları hep ekşi sözlükten okurdum, kendimin de bir gün bu konu hakkında yazacağını hiç düşünmezdim. Ama her insanın başına gelebiliyormuş… Sabahın köründeki dersime girmeden önce bi tuvalete gitmek için odaya eşyaları bıraktım. Sabah odaya ilk ben gelmişim belli, ışıklar yanmıyordu –bu ayrıntıyı neden verdiğimi ileride anlayacaksınız-. Kahvaltımı okula gelirken trende yaptığım için öğrencilerimin karşısına dişlerimin arasındaki maydanozla çıkmayayım, bi dişimi fırçalayıp rujumu süreyim diye tuvalete gittim. E çay içince bağırsaklar da çalışıyor bilirsiniz, bi de gelmişken tuvalete gireyim dedim. Elimde poşetin içinde diş fırçam ve uçaktan aldığım ufak macunum bir de odanın kapısını açtığım okul kimliği. Nasıl olduğunu anlamadan -böyle şeyler hep saniyeler içinde olur ve zaten hiç anlayamazsınız- daha pantolonu filan indirmeden bir anda kimlik alafranga tuvaletin içine düştü. Bi süre tuvalet ve ben karşılıklı bakıştık. Çantam, telefonum her şeyim odada, 10 daki...

Geçenlerde ‘Secret’i okudum, evet farkındayım biraz geç oldu ama anca vakit buldum. Bi kısmı mantıklı bi kısmı enteresan geldi. Baktım hatun bi de çocuklar için kitap yazmış: The Power of Henry’s Imagination.  Dedim alayım Mavi’ye de çocuk, çocuk yaşta çekim yasasını filan öğrensin, iyi düşünsün iyi olsun. Neyse kütüphaneden ısmarladım geldi bi haftaya, kitabı gören Mavi, aaa Henry bu dedi. Ben tabi dumur oldum, sen nerden biliyosun lan Henry’yi dedim. Onun imacıneyşını var dedi, imacın ediyo, sonra oluyo dedi. Hey yarabbim dedim, nerden duydun? Haa dedi, Art dersinde öğretmenimiz okudu, sonra biz de imacıneyşın yaptık, ben de speysşip çizdim dedi. Boynuz kulağı geçti beyler bayanlar… İmecıneyşınını yediğiminin Mavisi

Hepimiz gece yatağa yatınca aklımıza bilimum şeyler takılır, işle ilgili, günlük hayatla ilgili vs… Yaş 5 olunca durum farklı: Mavi uyuyamamış, beni çağırdı. M: Anne astronotlar uzaya çıkınca geri dönebiliyo mu? Y: Dönüyo Mavicim. M: Peki nasıl çıkıyorlar uzaya? Y: Uzay gemisiyle. M: Uzay gemisi nerde var? Y: Amerikada vardır. M: Aaa Amerika mıı, (üzülüyor biraz) oraya çocuklar gidemiyor değil mi, orda yengeçler vardı. ??? (Artık nerden çıktı bu bilmiyorum) Aradan 15 dk geçiyor yine beni çağırıyor. M: Anne evin altında gerçekten de canavar var mı? (Evimizde ducted heating var alttan sıcak hava üfürüyor). Y: Yok Mavicim. M: Ben iki tane aynı resim olduğu zaman ne yapacağımı bilmiyorum. Y: Ne iki resmi Mavi? M: Bulmacada. Y: Aradaki farkları bulacaksın oğlum. Bu nasıl bir uyku öncesi zihnidir??

Bu sene Melbourne’de başlayan b üyük bütçeli bir trafik projesi var: Level Crossing Removal. Yani, şehir içindeki tren (metro) duraklarıyla otoyolların kesiştiği yerlerde, tren yolları ve istasyonlar aşağıya alınıyor, amaç ise yukarıdaki trafiği kesmemek. Yıllarca sürecek bi proje, öyle alelacele yapılan bir şey değil. Şehir içinde onlarca istasyona uygulanacağı için de neresi ne zaman başlayacak, ne zaman bitecek, hangi yollar saat kaçla kaç arası kapanacak vs. tüm bilgilere internetten ulaşmak mümkün. Zaten eve kağıt geliyor, şu şu tarihler arasında şu şu sokak, saat –atıyorum- üçle beş arası kapalı olacaktır, bilginize diye. Tabi arada kullanabileceğimiz alternatif yolların da tarifi verilyor. Buraya taşınmadan önce Ankara’da evimiz İ. Melih Gökçek’in üstün Odtü yolu projesine elli metre uzaklıktaydı. Her gün evden Odtü’ye gittiğimden, o dönem ayrı maceraydı benim için. Bi sabah kalkıyorum, aşağı ana yola iniyorum, sağa dönmek için döner kavşağa giriyorum, ama çıkamıyorum, dönü...

Disko Gecesi – 80ler temalı serbest Kıyafet Günü - Karne 2. dönem bitmeye yakın okuldan eve bir kağıt geldi. Cuma günü akşam saat beş buçuk-yedi arası disko var, katılım 5 dolar diye (Böylece de okul kütüphanesine yeni kitaplar alınacakmış). Lütfen aşağıdaki boşluğa çocuğunuzun istek parçasını yazın, DJimiz ayarlayacak diyor. Hadi bakalım! Okulda disko, e peki  :) Havalar kış ya, malum beş buçukta kararıyor. Çocuklar için gece oldu bile. Takmışlar yanar döner lambaları, bir de ufağından bir ses sitemi, okulun spor salonu olmuş mu bi güzel disko. Ne kurt dökmek ne kurt dökmek… Tabi etkisi evde de bir kaç gün sürdü, ışıklar kapatılıyor, kampta kullandığımız kafa lambası yanıp sönen moda ayarlanıp salonun baş köşesine konuluyor, müzik sonuna kadar açılıyor. Bu aralar da en favori şarkısı -istek parça yaptığı- Lego filminin ‘Everything is Awesome’u. Bağıra bağıra… * Okulun son haftasında ise, ilk dönem olduğu gibi –o zaman pijamalarla gitmişlerdi- yine bir gün ‘Free Dress ...

SWAN LAKE İnsan imkanı varken hiç bir şeyi ertelememeli. Koca bir ay kalıp da altını üstüne getirdiğim St Petersburg’da bir baleye gidememiş olmak içime dokunmuştu. Sağ olsun Rus balesi kalkıp Melbourne’e geldi ve benim de muazzam Palais Theater’da Swan Lake’i izleme şansım oldu. Kuğu Gölü bir iyi, bir de kötü iki farklı biçimde bitiyormuş, bilmiyordum: Birinde sevgililer kavuşuyor birinde kavuşamıyormuş. Ama bu Rus balesinde 1930larda Stalin’in hükmüyle ‘happy ending’le bitmesi kararı alınmış, o gün bugündür de böyleymiş. Yine Avustralya’daki her sanat aktivitesinde olduğu gibi ortalık huzur evi gibiydi. Hatta benim oturduğum sıradaki bir yaşlı bayan ne doğru düzgün önünü görebiliyor ne de yürüyebiliyordu. Tek başına da gelmiş garibim. Elinden tutup yürümesine yardımcı oldum, teyzeyi oturacağı numaraya kadar elden ele taşıdık. İlk yarıda gözlerimi açık tutmakta zorlandım. Sıkıcı olduğundan değil, hem müzik hem de görsel olarak o kadar çok rahatlatıcıydı ki fazlasıyla gevş...