börülceningünlüü

Annem her misafir geleceği zaman evini temizler, aklar paklar poğaça kek börek vs yapar. Bunları da güzelce masanın üstündeki süslü tabaklarına dizer. Aradan bir iki aşırmaya kalkarsan da yersin paparayı, şşşt, yeme onları, sayılı! Ya bi kere de sayısız, sonsuz yap be annem diye çok dalga geçmişimdir. Ya da misal güzelleri dizer masaya, ama defoluları yiyebilirsin -işte kenarı yamulmuş bir poğaça ya da ne bileyim bıçağın gazabına uğramış yarısı kalıpta kalmış bir kek dilimi filan-, onlar ayrı tabakta tezgahın üstünde durur. Ama şimdi bi yanda çörek otusu güzelce tam ortasına serpilmiş, geometrisi uygun poğaçalar dururken, kim ister yarısı fırın tepsisinde kalmış ayarı kaçmış poğaçayı? Tat aynı tat ama insanın gözü masadakilerde kalıyor. Hep zoruma gider, yahu öz çocuğunum, niye hep defoluları yiyorum diye. Misafirler gidince yersin der hep. İyi de onun güzelliği fırından yeni çıkmış mis gibi kokarken yemesi. Şimdi okuyunca gözüne dizine dursun, kaç tepsi poğaça yaptım s...

Geride kalanlar kusura bakmasın ama, o nasıl bir iki aydı öyle?  (15 Haziran-15 Ağustos 2017) Türkiye'ye gittiğimde tam dizilerin bitiş sezonuydu, herkesin birkaç dizisi var malum, millet ordaki olaylardan karakterlerden bahsediyor, tabi sohbete ortak olamıyorsunuz böyle takip etmeyince de. Nasıl güzel mi ben de izleyeyim mi diye sorunca da, aman aman yok, hiç güzel değil, klasik Türk dizisi, biz başladık bi kere izliyoruz işte yanıtı geliyor. Gündemi en meşgul eden şey ana muhalefet partisinin liderliğini geçtim, yetmişine merdiven dayamış, çok da sportifliğiyle ünlü olmayan bir beyefendinin ‘adalet’ için şehirler arası yürüyor olmasıydı. Artık ülkede adalet nerede nasıl kaybedildiyse, yollarda aranıyordu siz düşünün.   Bu iki ayda neler olmadı! Geldiğimin birkaç gün sonrasında, çocuklar havuzda boğuluyor diye havuza bir baba ve oğlu atladı ve hepten hepsini elektrik akımından kaybettik. Aradan birkaç gün geçmedi ki, bir kadın foseptik çukuruna düştü, ardından o...